Maak uw keuze
Bekijk ook
Appelem schillen
Toos Halmans - 27-08-2012
| Type: | versje |
Mien moder waor appelen aan ’t schillen
mien houshaaje wurd groot
ich hub er genoeg mit te stellen
al verdeent miene man good z’n brood
SeniorPlaza.nl
Menu
Interactie
Populair
Nieuwsbrief
Copyright © 2026
Hallo Toos, hierbij het gedicht welliswaar in een ander dialect
ONDER HET APPELEN SCHELLEN.
De moeder zat appelen te schellen
Mien huushouwing, dacht ze, wordt groot
Ik heb er genoeg mee te stellen
Al het ook mien man goed z’n brood
.
Zij zag ze um de taafel doar zitten
Zes kienders- en aarige trop
Die speelden heel zuut met de pitten
Went ielk had z’n appeltje al op
Ze zag op hun wengskes en kleurtje
Deur ’t heldere lamplicht bestraald
Nee dacht ze, gen één bellefleurtje
Da daar ien de verte bij haalt
Toen de oudste het krullige Mientje
Veur ielk nog een appeltje vroeg
Gaf ze aanstonds weer ’n hallef dozientje
Maar nou zei ze, nou is’t genoeg
Ze had met die zes wa te stellen
De zorg van en moeder is groot
Toen ruste ze en bietje van ’t schellen
Lei effkes de hand ien de schoot
.
En ’t heuf kwiem veurover gebogen
En ’t schiemerde haar veur ’t gezicht
Toen viel et gordientje der ogen
Zo zwaar van de slaap zachtjes dicht
Zo zat ze daor nog gen minuutje
Of de ondeugden hadden het gezien
Eén leit, st, de vinger op ’t snuutje
En fluusterde de anderen wat ien.
En ielke deed de schoen van de vuutjes
Liep langzaam en stil naar haar toe
En vroeg dan heel zuutjes, heel zuutjes
Zeg, mag ik nog en appeltje moe?
.
As moeder dan slaopende knikte
Alschoon ze niks heurde en niks zag
Nam ielk da veur ja op, en pikte
Een appel, en schoot ien de lach.
groetjes
Onder ’t appelen schellen
De moeder zat appelen te schellen ;
Mien huushouwing ,docht ze ,wordt groot;
Ik heb er genoeg mee te stellen ,
Al het ook mien man goed z;n brood
Zij zag ze aan de tafel daor zitten ,
Zes kienders ’n aorige trop!
Die speulden heel zuut met de pitten
Want elk had z’n appeltje al op
Zij zag op hun wengskes én kleurke
Deur ’t heldere lamplicht bestraold
Nee dacht ze ,gen een bellefleurtje
Da daor ien de verte bij holt
Toen de oudste ,het krullige Mientje
Veur ielk nog en appeltje vroeg ,
Gaf ze aonstonds weer een hallef dozientje ,
Maor nou , zei ze ;nou is ’t genoeg 1
Ze had met die zes wat te stellen !
De zorg van ;en moeder is groot…….
Toen rustte ze ;en bietje van ’t schellen ,
Lei efkes de hand in de schoot;
En ;t heeuf kwiem veurover gebogen
En ;t schiemerde haor veur ’t gezicht
Toen viel ;t gordientje der ogen ,
Zoo zwaor van de slaop,zachtjes dicht
Zoo zat ze daor nog gen minuutje ,
Of de ondeugden hadden ;t gezien
Een lei st den vinger op ;t snuutje
En fluusterde de anderen wat ien …
En ielk dee de schoen van de vuutjes
Liep langzaam en stil naor haor toe,
En vroeg dan heel zuutjes ,heel zuutjes
,,Zeg, mag ‘k nog en appeltje moe?
As moeder dan slaopende knikte ,
Alschoon ze niks heurde en niks zag
Nam ielk da veur jao op….en pikte
Een appel…en schoot ien den lach
B VAN MEURS
De moeder zat appels te schillen
Mien huushouwe, dacht ze, wurdt groot
Toen lei ze, muu van ’t werke,
heel efkes heur hand’ ien de schoot
Ze zag ze um de taofel duir zitte
Zes keinders, een aorige trop
Die speulde heel zuut met de pitjes
Want ieder had z’n appelke al op
Maor toen de oudste, ’t krullige Mientje
Veur ielk nog een appelke vroeg
Gaf ze aonstond een half dozientje
Mar nou, zei ze, nou is’t genoeg
Heur hoofd kiem veurover gebogen
En ’t schiemerde heur veur ’t gezich
Toen vielde de gordientje d’r ogen
Zo zwaor van de slaap zachtkes dich
Zo zat ze doar nog geen minuutje
Of de vuulijke ha’n ’t gezien
De een lei stil d’r vinger op ’t snuutje
En fluusterde de aandern wat ien
Vlug gingen de schoen van de vuutjes
En ze slopen noar moederke toe
En vroegen zuutjes, heel zuutjes
Krie’me nog een appelke moe?
En as moeder dan sloapende knikte
Terwijl ze niks heurde of zag
Nam ielk dè veur joa op en pikte aan appel
En schoot ien de lach.