
Laatst,
in de wind.
Rode bomen strooiden
oud nat van een eerdere dag.
Die dag,
toen ik
nog niet wist
dat
er wonderen bestonden
Dat steeds
en steeds
alles anders is.
Een vogel,
een wolk
een boom
die de zon plagend
zijn licht ontnemen.
Zoals ik
daar lag
geborgen in
een nieuwe taal,
zonder woorden.
In de schaduw van
een klapperende vleugel.
Een wolk van een dichter
verrezen uit de as
van
oude woorden.