Er liep een beer in het veld
Lichtelijk waggelend beetje uitgeteld
Zijn hoge leeftijd speelde hem ook wel parten
Hij had ook al zo vaak opnieuw moeten starten
Maar nu liep hij toch op zijn laatste poten
De dagen die hem restten wist hij zijn naar de kloten
Zeer vermoeid als hij was, vale vacht gescheurde pezen
Toekomst voorbij, weg die glorieuze tijd alom geprezen
En bij de vlierbessenstuik zet hij zich neer
Overpeinzend zijn geleden tijd, hij kon ook niet meer
Berenvallen, drijfjachten hij wist het allemaal te overleven
De oprukkende mensheid hij moest het hen maar vergeven
Een rilling doortrekt zijn gehavende vacht
Littekens getuigen van een levenslange jacht
Dan sluit hij zijn ogen, ziet die bloemenvallei in alle pracht
De verlossende slaap brengt hem in de eeuwig durende nacht
We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat u onze website zo goed mogelijk beleeft. Als u deze website blijft gebruiken gaan we ervan uit dat u dat goed vindt. Meer informatie
Wij gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website voor de bezoeker beter werkt. Daarnaast gebruiken wij o.a. cookies voor onze webstatistieken.