Home / Gedichten / Het borelingske

Het borelingske

(Guido Gezelle 1830-1899)
Met dank aan Josée Reyners voor het insturen van de tekst

Zijn tandelooze mond
Lacht lieflijk; ongewonnen
zoo is het woord hem nog,
en ’t weten onbegonnen
van mannelijk verdriet,
van vrouwelijk misbaar:
een kerstekind en is ’t,
een borelingske maar.

O mochte ’t, immer voort,
eenparelijk verblijden;
een borelingske zijn,
dat lacht, ten allen tijden,
zoo ’t nu doet; onbewust,
het muilke rood en rond,
waarom zoo lustig lacht
zijn tandeloze mond!

Zijn tandeloze mond
zal, eenmaal, tanden moeten;
’t zal woorden spreken; ’t zal,
’t zoete wichtje, eens, wel ontzoenen;

’t Zal wakker worden, en,
gewassen, meer als eens,
zijne oogen wasschen, naast
de bronnen des geweens.

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat u onze website zo goed mogelijk beleeft. Als u deze website blijft gebruiken gaan we ervan uit dat u dat goed vindt. Meer informatie

Wij gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website voor de bezoeker beter werkt. Daarnaast gebruiken wij o.a. cookies voor onze webstatistieken.

Sluiten