Jaren 1945-1950



 

Fotogalerij buitenlandse mannelijke artiesten van na de oorlog

(klik op de plaatjes om ze te vergroten en op de blauwe titel van de liedjes om ze te horen en te zien)

(TIP: mocht uw internetverbinding niet snel genoeg zijn, klik dan links onder op II)

(er ontstaat dan een driehoekje met de punt naar rechts)

(laat u het filmpje downloaden en klik dan op het driehoekje)

Irvin Berlin

(1899-1981)

 

Annie Get Your Gun

Benny Carter

(1907-2003)

 

Cow, Cow Boogie

(gespeeld door iemand anders)

Dietrich Fischer-Diskau

(1925)

 

“Vier Ernste Gesänge”

Billy Eckstine

(1914-1993)

 

A Cottage for Sale

 

Prisoner of Love

 

Duke Ellington

(1899-1974)

 

Diminuendo in Blue

 

Harlem

Benny Goodman

(1909-1986)

 

Undercurrent Blues

 

Swedish Pastry

Oscar Hammerstein

(musicalschrijver)

(1895-1960)

 

Oklahoma !

Gordon Jenkins

(componist)

(1910-1984)

 

Maybe You’ll be There

 

My Foolish Heart

 

Hank Jones

(1918-2010)

 

“Hank Jones Piano”

Danny Kaye

(1913-1987)

 

“Carolina in the Morning”

Glen Miller

(1904-1944)

 

In The Mood

Vaughn Monroe

(1911-1973)

 

Let it snow, let it snow, let it snow

Ballerina

Riders in the Sky

Someday (You’ll Want Me to Want You)

 

Russ Morgan

(componist/bandleider)

(1904-1969)

 

So Tired

Cruising Down the River

Sunflower

Forever and Ever

Victor Silvester

(componist/bandleider)

(1900-1978)

 

Mexicali Ros en

You’r Dancing on my Heart

Lester Young

(1909-1959)

 

“One Night Stand”

 

 

Een aantal platenmaatschappijen

His Masters Voice

His Masters Voice

logo

Nipper

Francis Barraud

(1856-1924)

Nipper was een zwerfhond die liefdevol door de Engelsman Mark Barraud eind 19de eeuw in huis werd genomen. Na diens dood verhuisde de hond naar Liverpool naar de schilder en fotograaf Francis Barraud, de jongere broer van zijn oude baasje. In 1895 ging het hondje dood. Enkele jaren later maakte Barraud, op basis van zijn herinnering, zijn eerste schilderij met Nipper met de titel “Dog looking at and listening to a phonograph”. Het lijkt alsof zijn baasje door de toeter van de grammofoon tot hem spreekt, vandaar de uitdrukking His Masters Voice. Nadat de titel veranderd was in “His Masters Voice” probeerde de kunstenaar het schilderij te laten tentoonstellen en te reproduceren, maar zonder succes. Zelfs de firma Edison Bell toonde geen belangstelling. Maar Barraud legde zich niet bij deze tegenslagen neer. Om het schilderij aantrekkelijker te maken besloot hij de zwarte hoorn te vervangen door een koperen exemplaar. De manager van de Gramophone Company zag er wel wat in en zei het schilderij te zullen kopen als de oude cilinder vervangen zou worden door de modernere grammofoon variant. Het nieuwe schilderij werd op 17 oktober 1899 afgeleverd. De uitvinder van de platte grammofoon Emile Berliner zag het schilderij en vroeg Barraud er nog eentje te maken. Op 10 juli 1900 liet hij, terug in de Verenigde Staten, de afbeelding direct deponeren als merk. Daarna veroverde het beeld de wereld als logo voor “Johnson’s Victor talking machines”. De platen die de Gramophone Company na februari 1908 uitbracht werden als His Masters Voice platen betiteld, al is HMV nooit officieel de naam van het label geweest.

Naar volgende deel van dit hoofdstuk

Terug naar het overzicht van de De na-oorlogse jaren 1945-1950

Terug naar vorige deel van dit hoofdstuk

X

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat u onze website zo goed mogelijk beleeft. Als u deze website blijft gebruiken gaan we ervan uit dat u dat goed vindt. Meer informatie

Wij gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website voor de bezoeker beter werkt. Daarnaast gebruiken wij o.a. cookies voor onze webstatistieken.

Sluiten