Een lied van een vrouw aan haar ex man na overlijden kind van hun beiden

Nora van Kranenburg - 19-04-2022



‘k Heb wekenlang de dood zijn prooi bestreden.
Heb handenwringend voor mijn kind gestaan.
Heb meer dan ik verdragen kon geleden.
Maar toch is hij van mij oom heengegaan

 








Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *




3 reacties

  1. Arnold Poortinga

    Dit is wat ik daar plaatste:

    Kindjes laatste wens (Kees Pruis 1889-1957)

    Je zult verwonderd zijn als j’in dit schrijven
    Het handschrift van je vroeg’re vrouw herkent
    ‘t Is nu zes jaar na d’uitgesproken scheiding
    Je bent natuurlijk aan mijn schrift ontwend!
    Ik schrijf niet voor mijzelve
    Ik doe een plicht als moeder en als mens
    Als ‘k je nog eens aan mijn bestaan herinner
    Vervul ‘k ons beider kind zijn laatste wens!

    Zo is’t gebeurd: hij is uit school gekomen
    En klaagde: “Ma, ‘k heb hoofdpijn, ik ben zo moe!”
    ‘k Was ongerust, hij was nooit sterk, dat weet je
    En ‘k bracht hem daad’lijk naar z’n bedje toe
    ‘k Heb wekenlang de dood z’n prooi bestreden
    En handenwringend voor mijn kind gestaan
    ‘k Heb meer dan ik verdragen kon geleden
    Helaas! Hij is toch van mij heen gegaan!

    Hij kon zo dikwijls droevig zitten peinzen
    Wanneer de jongens uit dezelfde klas
    Hem zoveel liefs vertelden van hun vaders
    Hij vroeg mij dan waar of zijn vader was
    ‘k Heb jouwentwil dan altijd maar gelogen
    Hem zeggen dat jij slecht was vond ik wreed
    Ik schaamde mij dan voor mijn eigen jongen
    En zei hem dat jij verre reizen deed!

    Als ik hem van z’n vader moest vertellen
    Heb ik, al deed ik mij dan zelf geweld
    Om niet te doden ‘t kind z’n mooi’ illusies
    Jou als een brave vader voorgesteld
    Zo hield ie dus z’n mooi’ herinneringen
    En op z’n sterfbed vroeg mijn kleine schat
    Of ik je in een lange brief wou schrijven
    Dat hij je altijd heeft liefgehad!

    Hij zei me nog dat hij voor jou zou bidden
    Wanneer hij kwam bij Onze Lieve Heer
    Toen heeft hij zacht je naam nog uitgesproken
    Toen nog een kus… en ‘t kindje was niet meer
    Ik stuur je hierbij nog z’n laatste portretje
    En nog een lokje van z’n blonde haar
    Ik deed m’n plicht en heb ‘k je leed berokkend
    ‘t Was toch ons kind, vergeef ‘t mij dan maar!

  2. Arnold Poortinga

    Mijn reactie op dit gedicht heb ik per abuis bij “Geen troostende woorden kunnen vinden” geplaatst.

  3. Hallo Nora,
    De tekst voor je gevonden op:
    https://m.letras.com/kees-pruis/1799214/
    En ook voor je hier beneden gezet.
    Met een vriendelijke groet,
    Henk.

    Kindjes Laatste Wens
    Kees Pruis

    ’t Is nu zes jaar na d’uitgesproken scheiding
    Je bent natuurlijk aan mijn schrift ontwend
    Ik schrijf niet voor mijzelve
    Ik doe een plicht als moeder en als mens
    Als ‘k je nog eens aan mijn bestaan herinner
    Vervul ‘k ons beider kind zijn laatste wens

    Zo is ’t gebeurd: hij is uit school gekomen
    En klaagde: “Ma, ‘k heb hoofdpijn, ‘k ben zo moe!”
    ‘k Was ongerust, hij was nooit sterk, dat weet je
    En ‘k bracht hem daad’lijk naar z’n bedje toe
    ‘k Heb wekenlang de dood z’n prooi bestreden
    En handenwringend voor mijn kind gestaan
    ‘k Heb meer dan ik verdragen kon geleden
    Helaas! Hij is toch van mij heengegaan

    Hij kon zo dikwijls droevig zitten peinzen
    Wanneer de jongens uit dezelfde klas
    Hen zoveel liefs vertelden van hun vaders
    Hij vroeg mij dan waar of zijn vader was
    ‘k Heb jouwentwil dan altijd maar gelogen
    Hem zeggen dat jij slecht was vond ik wreed
    Ik schaamde mij dan voor mijn eigen jongen
    En zei hem dat jij verre reizen deed

    Als ik hem van z’n vader moest vertellen
    Heb ik, al deed ik dan mijzelf geweld
    Om niet te doden ’t kind z’n mooi’ illusies
    Jou als een brave vader voorgesteld
    Zo hield ie dus z’n mooi’ herinneringen
    En op z’n sterfbed vroeg mijn kleine schat
    Of ik je in een lange brief wou schrijven
    Dat hij je altijd zo heeft liefgehad

    Hij zei me nog dat hij voor jou zou bidden
    Wanneer hij kwam bij Onze Lieve Heer
    Toen heeft ie zacht je naam nog uitgesproken
    Toen nog een kus, en ’t kindje was niet meer
    Ik stuur je hierbij nog z’n laatste portretje
    En nog een lokje van z’n blonde haar
    Ik deed m’n plicht en heb ‘k je leed berokkend
    ’t Was toch ons kind, vergeef het mij dan maar

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat u onze website zo goed mogelijk beleeft. Als u deze website blijft gebruiken gaan we ervan uit dat u dat goed vindt. Meer informatie

Wij gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website voor de bezoeker beter werkt. Daarnaast gebruiken wij o.a. cookies voor onze webstatistieken.

Sluiten