Zeven wilgen

Lisette Desmidt - 17-04-2015










Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *




3 reacties

  1. Hanneke Peters

    Carel Steven Adama van Scheltema (1877-1924)

    Daar waren eens zeven wilgen
    In ene boerenwei.
    Die droegen grote pruiken op
    Hun oude harde houten kop
    En stonden op een rij.
    En hunne pruik met haren
    Die kwam nooit tot bedaren-
    Zij knikten al maar: “ja en neen,”
    Wat dat beduidde, wist er geen!

    Toen kwamen er heel veel vogeltjes-
    Die bouwden daar hun nest,
    Die woonden allen paar aan paar,
    En leefden leutig met elkaar,
    En vonden ’t opperbest.
    En ieder zong een liedje-
    Van wiede-wiede-wiede,-
    Maar al de wilgen riepen: “Och,
    Wat schreeuwen daar die vogels toch!”

    Toen kwam de wilde wervelwind-
    Die ziet ze daar zo staan,
    En draait zich driemaal om, en ziet:
    “Wat’s dat nou voor parmantigheid!”
    En waait zo op ze aan:-
    Eerst deden ze nog deftig.
    Maar ’t werd hun gauw te heftig-
    Toen riepen ze allen door mekaar:
    “O jeminee wat is dat naar!”

    Toen kwam een grote regenbui-
    Die keek heel boos, en zei:
    “Die pruiken vind ik veel te hoog,
    Dat’s geen fatsoen, die zijn te droog-
    Daar moet wat water bij!”
    De wilgen snikten en steenden:
    “Wat is dat nat — ze weenden!
    “O! riepen ze met ’n lang gezicht,
    “Nee, dat vergeten we niet licht!”

    Toen kwam een dikke bonte koe-
    Die snoof zo’s en zei:”Wel
    Zo’n wilgebladje mag ik graag,
    Da’s juit goed voor een volle maag
    En voor een zwak gestel!
    ‘k Mag zeker van uw pruiken
    Wel ’n kleinigheid gebruiken?”-
    De wilgen zuchtten elkander toe:
    “Wat zeg je nou van zó een koe!”

    Toen werd op ’t laatst hun pruikebol
    Zo alleraakligst lang,
    Dat iedereen van schrik wegliep-
    De vogels riepen:”Piep piep piep”
    En werden ook al bang.
    En ieder zei:”wat vreeslijk!
    Dat’s zeker ongeneeslijk!”
    De wilgen dachten:”Dat’s juist fijn,
    ’t Bewijst dat wij van adel zijn!”

    Toen kwam de boerenkapper aan,
    Die had een lange schaar-
    En knipte met een grote hap,
    Zo maar op éénmaal: knip-knip-knap,
    Door àl dat wilgenhaar!
    Zij schrokken zelf verbazend,
    Maar de andren lachten razend,
    En riepen allemaal brutaal:
    “Wat bennen jullie nou weer kaal!”

  2. cor heuvelmans

    Lisette het gedicht van de zeven wilgen staat bij overzicht van gedichten bij de letter W van wilgen. Daar kun je het vinden. https://www.seniorplaza.nl/item/detail/Liedje/de-wilgen
    groetjes

  3. Arnold Poortinga

    De wilgen – C.S. Adama van Scheltema (1877-1924)

    Daar ware’ eens zeven wilgen
    In ene boerenwei.
    Die droegen grote pruiken op
    Hun oude harde houten kop
    En stonden op een rij.
    En hunne pruik met haren
    Die kwam nooit tot bedaren –
    Zij knikten al maar: “ja en neen”,
    Wat dat beduidde wist er geen.

    Toen kwame’ er heel veel vogeltjes –
    Die bouwden daar hun nest,
    Die woonden allen paar aan paar
    En leefden leutig met elkaar
    En vonden ’t opperbest.
    En ieder zong een liedje –
    Van wiede- wiede- wiedje,
    Maar al de wilgen riepen: “Och,
    Wat schreeuwen daar die vogels toch!

    Toen kwam de wilde wervelwind –
    Die ziet ze daar zo staan,
    En draait zich driemaal om, en zeit:
    “Wat ’s dat nou voor parmantigheid!”
    En waait zo op ze aan: –
    Eerst deden ze nog deftig,
    Maar ’t werd hun gauw te heftig –
    Toen riepen ze allen door mekaar:
    ” O jeminee wat is dat naar!”

    Toen kwam een grote regenbui –
    Die keek heel boos, en zei:
    “Die pruiken vind ik veel te hoog,
    Dat ’s geen fatsoen, die zijn te droog –
    Daar moet wat water bij!” –
    De wilgen snikte’ en steenden:
    “Wat is dat nat! – – ze weenden!
    “O!” riepen ze met ’n lang gezicht,
    ” Nee, dát vergeten wij niet licht!”

    Toen kwam een dikke bonte koe –
    Die snoof zo’ s en zei: “wel
    Zo ’n wilgeblaadje mag ik graag,
    Dat ’s juist goed voor een volle maag
    En voor een zwak gestel!
    ‘k Mag zeker van uw pruiken
    Wel ’n kleinigheid gebruiken?”
    De wilgen zuchtte’ elkander toe:
    “Wat zeg je nou van zó een koe!”

    Toen werd op ’t laatst hun pruikebol
    Zo alleraakligst lang,
    Dat iedereen van schrik wegliep –
    De vogels riepen: ” piep piep piep!”
    En werden ook wat bang.
    En ieder zei: “wat vreeslijk!
    Dat ’s zeker ongeneeslijk?”
    De wilgen dachten: “Dat ’s juist fijn,
    ’t Bewijst dat wij van adel zijn!”

    Toen kwam de boerenkapper aan,
    Die had een lange schaar –
    En knipte met een grote hap,
    Zo maar op éénmaal: knip-knip-knap
    Door al dat wilgenhaar! –
    Zij schrokken zelf verbazend,
    Maar de andren lachten razend,
    En riepen allemaal brutaal:
    ” Wat bennen jullie nou weer kaal!”

We gebruiken cookies om er zeker van te zijn dat u onze website zo goed mogelijk beleeft. Als u deze website blijft gebruiken gaan we ervan uit dat u dat goed vindt. Meer informatie

Wij gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website voor de bezoeker beter werkt. Daarnaast gebruiken wij o.a. cookies voor onze webstatistieken.

Sluiten